4 ช่อง - แผนที่น้ำท่วม

posted on 19 Nov 2011 00:08 by luckymeow in Toon
แทบทุกครั้งที่คุยกันเรื่องน้ำท่วม หรือดูข่าว ว่าน้ำมาถึงเขตนี้เขตนั้นแล้วนะ
ก็มักจะต้องมีผู้หญิงสักคนในกลุ่มถามขึ้นมาว่า "แล้วเขตนั้นมันอยู่แถวไหนอ่ะ" ใกล้ถึงบ้านชั้นหรือยัง
พอเปิดแผนที่ให้ดู ก็จะมีคำถามต่อไปว่า "ช่วยชี้ให้ด้วย ว่าตรงที่เราอยู่เนี่ย มันตรงไหนในแผนที่คะ"
^^" เชื่อแล้วครับ ว่าผู้หญิงนั้นไม่ถูกกับการอ่านแผนที่จริง

edit @ 20 Nov 2011 22:17:20 by luckymeow

หนังผี ทำไมถึง...

posted on 02 Oct 2011 13:18 by luckymeow in Blogging
ระยะหลังๆ นี่ หาหนังผีโดนใจไม่ค่อยจะได้ สงสัยจะเป็นเพราะดูหนังมากเกินไปจนต่อมความกลัวตายด้านไปซะแล้วหรือเปล่า
หนังผีล่าสุดที่ดูก็เป็นเรื่อง Insidious วิญญาณตามติด ...เออ... ก็ขนลุกดีนะ มีสะดุ้งเป็นบางจังหวะ
แต่ทีนี้เนื่องจากมีใครไม่รู้มารีวิวไว้ว่านี่เป็นหนังผีที่ดีที่สุดในรอบ 10 ปี ทำให้ผมเกิดความคาดหวัง ว่าหนังมันจะต้องสุโค่ยยยยยย ... คิมูจิ ... อิคึ อิคึ ... เฮ้ย ไม่ใช่แล้วมั้ง
พอดูจนจบก็คิดว่าหนังดีนะ แต่ไม่ได้ดีขนาดที่หวัง ก็เลยเซ็งซะอย่างนั้น
ทีนี้ก็เลยมานั่งคิดดูว่าหลายๆ ฉากที่ดูน่าจะสนุก แต่ทำไมผมกลับรู้สึกเฉยๆ
คำตอบที่ได้ก็คือ มันมีฉากแบบนี้ในหนังเรื่องอื่นๆ แล้วนะสิ
และพฤติกรรมเหล่านี้ของตัวละคร ก็ก่อให้เกิดความสงสัยเป็นอย่างยิ่ง ว่าทำไมถึง...
ทำไมถึงไม่ตรวจสอบบ้านให้ครบทุกห้องก่อนซื้อบ้าน
ห้องใต้หลังคาเอย ห้องใต้ดินเอย และห้องที่ประตูไม่มีกุญแจไข
ถามจริงเถอะ จะมีคนประเภทไหนบ้างที่ชอบซื้อบ้านทั้งที่ยังเดินไม่ทั่วทั้งบ้าน?? ถ้าไม่ใช่ตัวเอกหนังผี
เป็นไงล่ะ พอย้ายเข้ามาอยู่ก็พบว่ามีเพื่อนร่วมบ้านที่ไม่ได้รับเชิญ แถมหน้ามึนไล่ยังไงก็ไม่ยอมไปกันง่ายๆ ซะด้วยสิ
ทำไมถึงไม่เปิดไฟ
อย่ามาบอกว่าช่วยชาติประหยัดไฟ เวลาปกติผมเห็นคุณเปิดไฟสว่างโร่ทั้งบ้าน
พอผีจะออก ดันกระแดะมาใช้ไฟฉายส่องซะงั้น
ทำไมถึงต้องอ่านออกเสียง
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่อย่างใด ที่มนุษย์คนหนึ่งพบกับหนังสือเก่าๆ สักเล่ม แล้วก็เอามานั่งอ่านว่ามันเป็นหนังสืออะไร
แต่มันบังเอิญที่หนังสือเล่มนั้น เป็นหนังสือปกหนัง และเขียนรูปน่ากลัว สัญลักษณ์ประหลาดๆ หรือเขียนคาถาปล่อยผีเอาไว้
และก็บังเอิญเป็นอย่างยิ่งมนุษย์คนนั้น ดันเป็นคนชอบอ่านออกเสียง ...จบอนุบาลจากไหนมาน้อ ถึงไม่รู้จักอ่านในใจ
และมันเป็นเรื่องโครตจะบังเอิญอย่างเหลือเชื่อที่หนังสือประเภทนั้น กับคนประเภทนี้ ได้โคจรมาพบกัน
เวลาใครสักคนพบสิ่งผิดปกติ ทำไมถึงไม่บอกคนอื่น
ปกติเราอยู่ในครอบครัวเดียวกัน พบเห็นอะไรไม่ปกติก็ควรจะบอกกันไม่ใช่หรือ
แต่ตัวเอกหนังผี มักจะมีพฤติกรรมไม่ไว้ใจกัน มีอะไรก็ชอบเก็บไว้คนเดียว
ผมว่ามีอะไรบอกๆ ไปเถอะครับ เพราะคนดูเค้ารู้กันหมดแล้ว
ต่อจากข้อข้างบน พอตัดสินใจเล่าให้ฟัง ทำไมถึงไม่เชื่อกันบ้าง
นั่นสิ... ลองเชื่อ และตรวจสอบดูว่าจริงหรือเปล่า ก็ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน
เออ... คิดๆ ดูแล้ว นี่คงจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ไอ้คนในข้อข้างบน ไม่อยากจะบอกความจริงนี่เอง
ทำไมไม่ชอบอยู่รวมกัน
เคยได้ยินมั๊ย รวมกันเราอยู่ คนเดียวหัวหาย
แล้วทำไมชอบให้แยกกันค้นหา หรือไม่ก็เกิดอยากจะโชว์พาวฉายเดี่ยวขึ้นมาซะเฉยๆ
ทำไมรถมักสตาร์ทไม่ติด
เอ่อ... เครื่องมันก็ทำงานปกติดีนะ ... ยกเว้นเวลากำลังหนีผี
ทำไมตัวเอกตายยากเสมอ
ก็ถ้าตัวเอกตายหนังก็จบสิวะ ถามได้...
อันนั้นผมก็เข้าใจนะ แต่ช่วยทำเหตุผลให้มันเนียนๆ หน่อย ประเภทที่รอดมาได้เพราะวิญญาณเกิดจะปากมาก มัวเล่าเรื่องความแค้นสมัยยังมีชีวิตอยู่ให้ตัวเอกฟังเนี่ย เซ็งจิตจริงๆ
ทำไมดำเนินเรื่องมาดีๆ ยาวๆ แต่บทจะจบ ก็จบกันง่ายๆ ห้วนๆ สั้นๆ
นั่นสิ... งั้นจบ entry นี้ ไว้ตรงนี้ก่อนละกันครับ

บ่นๆ ฟุ้งซ่านกับชีวิต

posted on 20 Apr 2011 06:57 by luckymeow in Blogging
เหตุการณ์แผ่นดินไหวและซึนามิที่ญี่ปุ่นทำให้ผมหยุดเขียนบล็อกไปพักใหญ่
ระหว่างนี้ก็ได้ยินข่าวถึงการจากไปของคนหลายๆ คน
บางคนก็รู้ตัวและเตรียมใจกันมานาน แต่บางคนก็ช่างกระทันหันเหลือเกิน
ทำให้เราต้องย้อนกลับมาถามตัวเองว่า
ชีวิตนี้ต้องการอะไรกันแน่
...
เป็นคำถามสั้นๆ คำเดียว ที่ทำให้เกิดคำถามตามมาอีกเป็นร้อย
อยากมีชื่อเสียงหรือ
อยากเป็นเศรษฐีหรือ
อยากมีอำนาจ มีคนนับหน้าถือหน้างั้นหรือ
หรือแค่อยากจะมีความสุขกับการใช้ชีวิต
แล้วจะมีความสุขตอนนี้ แล้วอนาคตค่อยว่ากัน
หรือจะอดเปรี้ยวไว้กินหวานดี
แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าชีวิตพรุ่งนี้ เดือนหน้า ปีหน้า จะเป็นอย่างไร
อายุขัยของตัวเองจะอยู่ไปอีกนานแค่ไหน
ยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่าน จนต้องเขกกระบาลตัวเองเพื่อเรียกสติคืนมา
แน่นอนล่ะ คงไม่มีใครที่อยากเป็นทุกข์
แต่บางทีเรากลับพบว่า ความสุขที่อยากได้นั้นมันช่างอยู่ไกลเหลือเกิน
แล้วก็มารู้ตัวทีหลังว่าความสุขก็อยู่ใกล้ตัวเราเอง เพียงแต่เรามองข้ามมันไปเพราะมัวแต่มองอะไรไกลๆ
บางคนก็ใช้เวลาเกือบทั้งชีวิต เพื่อไปรอรับความสุขตอนเกษียณงานอายุ 60 ปี
แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆ เมื่ออายุ 60 ปี กลับมานั่งเสียดายเวลาที่ไม่ได้ทำเรื่องบางอย่างตอนที่ยังมีเรี่ยวแรงอยู่
จุดสำคัญจริงๆ คือค้นหาคำตอบแก่ตัวเองให้ได้ก่อนว่า "ชีวิตนี้เราต้องการอะไร"
แล้วจงรีบทำในสิ่งที่ต้องการ
อย่างน้อยก็เพื่อให้มั่นใจได้อย่างหนึ่งว่า เมื่อวันสุดท้ายของชีวิตมาถึง
เราจะเงยหน้าประกาศต่อจักรวาลว่า "ชีวิตนี้เราได้ใช้อย่างคุ้มค่าแล้ว"