Blogging

ขณะที่ผมกำลังกดปุ่มบนจอมอนิเตอร์ เพื่อดูว่าตอนนี้เครื่องกำลังบินอยู่ที่ระดับความสูงเท่าไร ก็เกิดมีเรื่องตื่นเต้นนิดหน่อย เริ่มด้วยเสียงประกาศของกัปตันว่า "โปรดทราบ เที่ยวบินนี้เป็นเที่ยวบินปลอดบุหรี่" ตามด้วยขบวนแอร์โฮสเตส ที่เดินชักแถวมาพร้อมกับสอดส่องว่าใครหนอ ที่อาจหาญมาสูบบุหรี่บนนี้ได้ แล้วทุกอย่างก็เงียบสงบ ผมก็กดปุ่มเพื่อดูข้อมูลของผมต่อไป
ผ่านไปสักพัก ก็มีแอร์ฝรั่งคนนึง (พอดีที่นั่งผมอยู่ใกล้ๆ ไมค์โครโฟน) มาประกาศเป็นภาษาอังกฤษสั้นๆ ง่ายๆ แบบเดียวกับกัปตันเครื่องบินเปี๊ยบ แล้วแอร์ญี่ปุ่นก็มาประกาศเป็นคนที่สองซึ่งบรรยากาศต่างจากแอร์คนแรกลิบลับ ซึ่งผมนั้นก็ใช่ว่าจะฟังออก แต่เธอพูดยาวมาก และใบหน้าไม่เคยขาดรอยยิ้ม ผมจินตนาการคำแปลเอาเองจากน้ำเสียงที่ได้ฟัง ได้ใจความดังนี้
"ท่านผู้โดยสารผู้มีอุปการะคุณเจ้าคะ
ขอเรียนให้ท่านทราบนะคะว่าเที่ยวบินนี้เป็นเที่ยวบินปลอดบุหรี่
การสูบบุหรี่นั้นนอกจะผิดระเบียบแล้วยังอันตรายต่อสุขภาพของท่านด้วยนะ
หากท่านได้ยินเสียงของฉันแล้วกรุณาดับบุหรี่ของท่านด้วยค่ะ
ดิฉันขอขอบพระคุณเป็นอย่างมากที่ท่านกรุณาให้ความร่วมมือนะเจ้าคะ"
และคนสุดท้ายเป็นแอร์ชาวไทย ไว้ผมทรงบ๊อบ ทาปากสีเข้มๆ หยิบไมค์ขึ้นมาด้วยหน้าตาเรียบเฉย
"เที่ยวบินนี้เป็นเที่ยวบินปลอดบุหรีนะคะ หากท่านไม่หยุดสูบ ท่านจะได้รับการลงโทษตามกฎหมาย"
ถ้าหากเป้าหมายของการพูดครั้งนี้ คือทำให้คนที่กำลังสูบบุหรี่ เกิดอาการกลัวจนหัวหด แล้วรีบดับบุหรี่อย่างเร็วไว "ผมว่าแอร์ไทย แจ๋วสุด" กระชับ ตรงจุด และน่ากลัวมากกกกกก (ฮา)
และแล้วเมื่อมาถึงสนามบิน จุดแรกที่ต้องผ่านก็คือตรวจ visa และ passport เจ้าหน้าที่เป็นชายหนุ่มที่พูดรัวภาษาญี่ปุ่นใส่ผมมาชุดใหญ่
เอาเว้ย ภาษาญี่ปุ่นที่อุตส่าห์ไปเรียนมา (ตั้ง 1 คอร์ส 2 หน่วยกิตแน่ะ ^^") ได้ใช้งานจริงแล้วววว
"Ahhh Sorry Nihongo wakaranai" (อา ซอร์รี่ ผมไม่เข้าใจภาษาญี่ปุ่นครับ)
นึกว่าเขาจะพูดภาษาอังกฤษกลับมา หรืออย่างน้อยก็พูดภาษาญี่ปุ่นช้าลงบ้าง แต่เปล่าเลย
... ผมยังโดนยิงด้วยปืนกลภาษาญี่ปุ่นชุดใหญ๋เหมือนเดิม บังเอิญฟังออกอยู่หนึ่งคำว่า tomodachi (เพื่อน)
ผมรีบพยักหน้าแล้วตอบไป "Hai Hai! Tomodachi"
เจ้าหน้าที่ก็ยืนใบ Immigration กลับมาแล้วพูดว่า "Namae wa" (ชื่อครับ)
ผมก็เขียนชื่อเพื่อนลงไป แล้วเขาก็ให้เดินผ่านไปได้
จุดที่สองคือด่านตรวจสัมภาระ ก็ได้ตื่นเต้นกันอีก ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด เจ้าหน้าที่จึงขอเปิดกระเป๋าของผมดู แล้ว ก็ทำภาษามือว่าขออนุญาตยกกองเสื้อผ้าไว้ตรงนี้นะครับ
ผมก็ตอบว่า "ไฮ้" แล้วเจ้าหน้าที่ก็คำนับผมหนึ่งที ก่อนจะบรรจงยกเสื้อผ้าออกมาวางไว้ข้างนอกอย่างดี
แล้วก็ค่อยๆ หยิบกระปุกต่างๆ ขึ้นมาดูอย่างใกล้ชิด กระปุกที่ซีลพลาสติกอย่างดี ก็เอานิ้วลูบตามตะเข็บรอยต่อ ว่าสนิทดีมั๊ย กระปุกแป้งก็เอาไปแนบหูแล้วก็เขย่าๆ ซองบะหมี่ และโจ๊กก็จับพลิกไปพลิกมา นี่ถ้ามีน้ำร้อน ผมอาจจะต้มมากินโชว์ให้ดูเลย ว่านี่ของกินนะ ปลอดภัย "ทาเบะ มาโช โอเนไงชิมัส"
เมื่อหยิบของออกจนถึงชิ้นสุดท้ายเขาก็ได้งง เมื่อมาเจอกับกะเปาะที่ทำเอาไว้สำหรับเก็บคันชักที่ดึงออกมาเป็นที่ลากกระเป๋า (ซึ่งจะไม่มีใน กระเป๋ารุ่นใหญ่ๆ) ผมก็เลยลองดึงที่ลากกระเป๋าออกมาให้ดู เจ้าหน้าที่ก็ทำเสียงว่า "อา โซเดส" แล้วก็เอามือลูบๆ คลำๆ เคาะๆ อยู่พักใหญ่ แล้วก็เรียกเจ้าหน้าที่อีกคน ให้มายกกระเป๋าไปสแกน เจ้าหน้าที่คนนั้นก็คำนับผมทีนึง ก่อนจะยกกระเป๋าไป และตอนที่เอากลับมาคืนก็คำนับอีกที
ตอนที่เก็บของเข้ากระเป๋านี่สิ เจ้าหน้าที่ชักมึน เพราะว่าผมเก็บกระเป๋าแบบว่าใช้ประโยชน์ทุกพื้นที่จริงๆ เมื่อดูแล้วท่าทางจะเก็บไม่หมดแน่ๆ ผมจึงช่วยจัดของบางชิ้นให้ ตอนนี้เจ้าหน้าที่ก็คำนับผมอีกก่อนจะชี้ทางให้ ผมเดินผ่านไปได้ (เฮ้อ... คิดว่าจะถูกส่งกลับประเทศซะแล้วตู)
และเมื่อเหลียวดูรอบตัว ถึงได้รู้ว่าผู้โดยสารคนอื่นๆ นั้น ได้ผ่านออกจากจุดตรวจไปกันหมดแล้ว และผมก็เสมือนเป็นแขก VIP ที่เหมาสนามบินนี้ไว้ใช้แต่เพียงผู้เดียว

edit @ 22 Feb 2011 23:26:32 by luckymeow

ถ้าหากลองหันไปถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้เรียงลำดับชื่อประเทศที่อยากไปเที่ยวมาสัก 5 ประเทศ ผม เชื่อว่าส่วนใหญ่จะต้องมีประเทศญี่ปุ่นอยู่ในรายชื่อด้วยอย่างแน่นอน เนื่องด้วยว่าประเทศญี่ปุ่นนั้นมีอิทธพล ทางวัฒนธรรมต่อประเทศเราหลายอย่างเหลือเกิน โดยเฉพาะคนรุ่นผมที่เติบโตมากับกระแส J Fever ก่อนที่จะ โดนกระแส "อันยองฮาเซโย" เข้ามาแทนที่ในคนรุ่นหลัง

พูดถึงอะไรที่เป็นญี่ปุ่น มีใครบ้างไม่รู้จัก โตชิบา มาริโอ้ โซนี่ ทาเคชิ ฟูจิ โออิชิ เกี๊ยวซ่า ราเม็น ซูชิ กิมจิ (เอ๋... กิมจินี่มันของเกาหลีไม่ใช่เรอะ)

และที่แน่นอนสำหรับคุณหนุ่มๆ ผมเชื่อว่าสักครั้งหนึ่งในชีวิต คุณต้องอยากไปญี่ปุ่นเพื่อจะไปพิสูจน์ว่าสาวๆ ที่ โน่นจะอาโนเนะ เหมือนกับที่คุณเห็นในจอทีวีหรือเปล่า (จริงมะ)

อ้าว... เผลอตัวนอกเรื่องไปซะหลายย่อหน้าเลย กลับมาเข้าเรื่องกันดีกว่า

สิ่งแรกที่ผมทำในการเตรียมแผนไปญี่ปุ่น คือการสืบราคาค่าตั๋วเครื่องบิน แน่นอนว่าคงไม่มีใครอยากจะไปขอ วีซ่า เพื่อที่จะมารู้ว่าวีซ่าผ่าน แต่ดันมีเงินไม่พอซื้อตั๋วเครื่องบิน ผมหมดเวลาไปกับการหาราคาตั๋วเครื่องบิน คาดว่าไม่น่าจะต่ำกว่าสิบชั่วโมง เพราะว่าเว็บจำหน่ายตั๋วส่วนใหญ่ ที่ผมเข้าไปใช้ จะไม่ได้ออกแบบมาสำหรับคนที่ยังไม่รู้วันที่เดินทางแน่นอน ทำให้ผมต้องลองค้นหาโดยเปลี่ยน วันเดินทางไปเรื่อยๆ เพื่อหาวันที่ค่าตั๋วถูกสุด เรียกว่ากดปุ่มค้นหาจนเว็บ error ไปซะหลายครั้งเลย

สุดท้ายเว็บที่ช่วยผมได้มากๆ เลย คือเว็บของสายการบินจากตะวันตกเจ้าหนึ่ง (ขออนุญาตไม่บอกชื่อสายการ บิน จนกว่าจะได้ค่าสปอนเซอร์สักนิดหน่อย ฮาาาา) ซึ่งทำระบบจองตั๋วได้ดีมาก คือสามารถระบุวันเดินทาง แบบ flexible ได้ด้วย แล้วระบบก็จะแสดงราคามาเป็นตาราง ให้เราเลือกคลิ๊กราคาที่ถูกใจได้เลย

หลังจาก 10 ชั่วโมงแห่งการค้นหา ผมก็ได้ช่วงวันเดินทางที่ค่าตั๋วถูกที่สุด มาแปะไว้ที่ประตูห้อง พร้อมกับคำว่า "ฉันจะบิน" เพื่อย้ำเป้าหมายให้กับตัวเองทุกเช้าที่ออกไปทำงาน

สำหรับใครที่กำลังรู้สึกว่ามักจะหลงเป้าหมายที่ตั้งไว้บ่อย ลองเอาวิธีนี้ไปใช้ดูก็ได้นะครับ ผมพบว่ามันได้ผลดีที เดียว

หลังจากทุ่มเททำงาน ทั้งงานประจำและรับจ๊อบในวันหยุด จนมีเงินพอแล้ว ผมก็กลับมาเข้าเว็บเพื่อเช็คราคา ตั๋วอีกครั้ง แล้วก็ต้องสลด เพราะว่าค่าตั๋วได้ขยับตัวสูงขึ้นจากเดิมไปอีก 7 พันกว่าบาท เฮ้ยยยย

ที่จริงก็พอจะรู้ว่าราคาตั๋วเครื่องบินมีการเปลี่ยนแปลงตลอด เพียงแต่ไม่คาดว่าจะต่างกันเยอะ และเปลี่ยนเร็ว ขนาดนี้ ... สิ่งที่ทำได้คือ ตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อไป

และแล้วในที่สุด หลังจากการทำงานอย่างบ้าคลั่ง (งานอะไรของเอ็งฟระ) อย่างต่อเนื่องเป็นเวลาสองเดือน โดยไม่มีวันหยุด ผมก็หากองทุนสำหรับการเดินทางครั้งนี้ได้สำเร็จตามเป้าหมาย

ปรากฏว่าตอนที่ไปซื้อตั๋วกับตัวแทนจำหน่ายตั๋วย่านสีลม ผมได้ราคาถูกกว่าการจองกับสายการบินโดยตรงไปอีก 2000 บาท ซึ่งเป็นข่าวดีจริงๆ เพราะการเดินทางครั้งนี้ ผมมีงบจำกัดมากๆ ถึงขนาดต้องหอบโจ๊กและบะหมี่ สำเร็จรูปจากประเทศไทยไปกินที่โน่นกันเลย

แน่นอนว่าจะเป็นโจ๊ก และบะหมี่ยี่ห้ออะไรนั้น ผมจะไม่บอก จนกว่าจะได้ค่าสปอนเซอร์สักนิดนะ นะ นะ ...

ล้อมรั้ว

posted on 29 Jan 2010 16:21 by luckymeow in Blogging

พ่อผมเคยฝันมานานแล้ว ว่าจะ early ตอนอายุ 55 เพื่อออกมาทำสวนเกษตรธรรมชาติ พ่อว่าถ้ารอเกษียณตอน 60 จะแก่ไปไม่มีแรงทำ ปีที่แล้วพ่ออายุ 53 เห็นว่าลูกๆ มีงานมีการทำแล้ว คงหมดห่วงได้ เงินเก็บก็มีพอสมควร ก็ได้เวลาทำตามฝันสักที
สิ่งแรกที่พ่อทำหลังจาก early ก็คือ ปลูกบ้าน
ตอนแรกก็ร่างแบบไว้เอง แต่ตอนกำลังหาผู้รับเหมา ก็พอดีมีเพื่อนพาไปดูตัวอย่างบ้าน ของผู้รับเหมารายหนึ่ง
เกิดถูกใจแบบบ้านขึ้นมา ก็เลยตกลงจ้างผู้รับเหมารายนั้น พร้อมกับเอาแบบบ้านหลังนั้นเลย
เอาแบบมาปรับโน่นนิด ปรับนี่หน่อย ตามใจผู้อยู่
ปรับไปปรับมา งบบานปลาย?!?
เลยไม่แน่ใจว่าจะมีเงินทำรั้วหรือเปล่า
"สงสัยต้องค่อยๆ ทำไป เดือนละ 1 บล็อค ประมาณ 2 ปี คงได้รอบบ้านพอดี ..."

Cat on Fence
ภาพจาก icanhascheezburger.com

พ่อบอกทำรั้วไม่ต้องสูง เอาแค่เมตรครึ่งพอ
ถามพ่อว่าไม่กลัวขโมยเหรอ?
พ่อถามกลับมาว่า รู้มั๊ยกำแพงคุกสูงกี่เมตร
พ่อเคยเป็นอาจารย์อาสา ไปสอนนักโทษในเรือนจำ เรื่องนี้ก็ถามพวกผู้คุมมา
กำแพงคุกส่วนที่เราเห็น แค่ 10 เมตร แต่ยังมีส่วนที่อยู่ใต้ดินอีก ประมาณ 4 เมตร เหนือกำแพงขึ้นไป มีรั้วแหลมๆ และขึงลวดหนาม แถมมีการปล่อยไฟฟ้าไว้ด้วย
ขนาดนั้น ยังมีคนแหกคุกได้

พ่อบอกรั้วสูงๆ แหลมๆ ป้องกันได้แค่โจรกระจอก ถ้าเจอขโมยอาชีพจริงๆ ไม่มีอะไรป้องกันมันได้หรอก
ทำรั้วให้คนอยู่สบายดีกว่า โปร่งๆ ลมพัดเย็นดี
วิธีกันขโมยที่ได้ผลที่สุด ก็คือมีสมบัติน้อยๆ เท่าที่จำเป็น
โจรมันมาสำรวจ ว่าจะขึ้นบ้านไหนดี เห็นบ้านเราไม่มีสมบัติ ไม่คุ้มค่าเหนื่อย มันก็ไปขึ้นบ้านคนอื่นแทน (อ้าว?)

อาจจะได้ผลสำหรับแถวๆ บ้านพ่อ เพราะว่าคนในหมู่บ้านรู้จักกันหมด
มีคนแปลกหน้าเข้ามา เพื่อนบ้านก็ช่วยกันสอดส่องได้
ลองมาอยู่กทม.สิ เหอะ เหอะ หม้อหุงข้าวเก่าๆ พังๆ ขโมยมันก็เอา

เรื่องฮาๆ (มั้ง) ของรั้วกับขโมย
- บ้านลุงของผม ทำรั้วด้วยเหล็กกับทองเหลือง ก็กันขโมยได้ผล คือขโมยไม่เข้าบ้าน แต่เอาพวกหัวหมุด หัวเสาทองเหลืองไปซะเกลี้ยงเลย
- เศรษฐีในหมู่บ้าน ใช้ไม้เนื้อแข็งทำประตูบานใหญ่ บอกว่าขโมยจะได้งัดยากๆ ปรากฎว่าขโมยมางัด เอาไปแต่ประตู ของในบ้านอยู่ครบ คาดว่าเฉพาะประตูคงขายได้หลายหมื่นอยู่
- เพื่อนผม ล็อคบ้านหลายชั้นมาก สุดท้ายเข้าบ้านไม่ได้ซะเอง ต้องเรียกช่างกุญแจมาทำ เสียเงินไปหลายร้อย หลังจากนั้นมา เวลาไปบ้านคนอื่น มันจะคอยบ่นว่า "มึงจะล็อคทำไมนักหนาวะ"

edit @ 29 Jan 2010 16:25:36 by luckymeow